ลูกรักลูกชัง

เมื่อคืน (26 มค.53) รายการ "กรรมลิขิต" ที่เสนอเป็นประจำทุกวันอังคาร เวลา 21.25 น. ตอน "ลูกรักลูกชัง" เป็นเรื่องราวชีวิตจริงของ "หลิน" ที่ทะเลาะกับแม่และหนีออกจากบ้านมากว่า 22 ปีแล้ว กรรมที่เธอทำกับแม่ไว้ (จนแม่ล้มป่วย) เริ่มวกกลับมา เมื่อลูกที่เกิดกับสามีคนแรก ก็ไม่สามารถเลี้ยงไว้ได้ ต้องยกให้คนอื่นดูแล โดยไม่มีโอกาสจะกลับไปเยี่ยมเลย ส่วนลูกคนที่สองที่เกิดกับสามีปัจจุบัน ก็ทนเธอไม่ได้หนีออกจากบ้านไปอีก

ความรักของ "แม่" นั้นยิ่งใหญ่นัก... "หลิน" เพิ่งมาสำนึกได้เมื่อตอนที่ต้องเสีย "ลูก" ไป เธอจึงเข้าใจหัวอกของ "คน" เป็นแม่

เรื่องราวของ "หลิน" เป็นอุทาหรณ์ สำหรับ คนที่เป็น "ลูก" และ "แม่"

คนที่เป็น "แม่" แม้จะรักลูกก็ต้องมีวิธีการแสดงความห่วงใย ไม่ใช้แต่ความรุนแรง ทั้งเฆี่ยนตี หรือดุด่าด้วยอารมณ์หุนหันพลันแล่น

คนที่เป็น" ลูก" ก็ควรให้ความเคารพผู้บังเกิดเกล้า เพราะต้องไม่ลืมว่า หากไม่มี "ผู้หญิง" คนนี้ ชีวิตของผู้เป็นลูกคงไม่เกิดขึ้นมา

"ความกตัญญู" รู้คุณ และทดแทนจึงถือเป็นหน้าที่ของ"บุตร"

บังเอิญอย่างยิ่งวันนี้ผมเปิดเมลก็มีเรื่องความรักของแม่ ที่แม้ไม่ใช่ "มนุษย์" เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่แสดงความเข้มแข็ง ปกป้องลูก อย่างไม่หวั่นเกรงอันตราย หรือ ห่วงชีวิตของตนเอง....

อีกชุดเป็นเรื่องของลูกลิง ที่ประสบอุบัติกลางถนน และช่วงเสี้ยววินาที ที่หมาดำ (อีกแล้ว...ไม่รู้ตัวเดียวกับไอ้ตัวบนหรือเปล่า) จะเข้าขย้ำ ลิงตัวแม่ก็โดดเข้าสะกัดเต็มกำลัง จนเป็นที่สนใจของผู้ผ่านไปมาแถวนั้น (แปลกแฮะ...เรื่องนี้คนไม่อยากยุ่ง ถือว่าเป็นเรื่องของครอบครัวลิง)

คืนวันอาทิตย์ (24 มค.53) รายการเปิดโลกซอฟต์แวร์ FM 101 ได้ยินคุณชีพธรรม กับคุณพันธ์ทิตต์เล่าผ่านรายการว่าปัจจุบันมีคนที่เป็นแม่ ทิ้งลูกนับแสนคน ฟังแล้วก็เศร้าแทน....

"แม่" คนไหน ที่ยังคิดอยากจะทิ้งลูกอีก ก็ดูตัวอย่าง "กระรอก" กับ "ลิง" แล้ว ชั่งใจใหม่อีกทีว่าควร "อายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม" เหล่านี้บ้างไหม?